Proteza całkowita dyskomfort przy użytkowaniu.

Proteza całkowita jest najczęściej wykorzystywaną metodą uzupełnienia protetycznego. Jak dyskomfortową jest rekonstrukcją bezzębia? Ci z Państwa , którzy używają takich uzupełnień,  z pewnością wiedzą jak wiele kłopotów mogą one przysporzyć.

Gdy proteza całkowita zostanie umieszczona w żuchwie pacjenta, siły przenoszone przez akryl i dziąsło powodują zanik kości. Zwłaszcza w żuchwie, następuje tak duży zanik podłoża dla protezy, że na dobrą sprawę nie ma się ona czego trzymać.

Proteza całkowita
Implanty Szczecin

 

 

 

 

Według statystyk 62,5% badanych pacjentów użytkujących protezy całkowite narzekało na ruchomość protezy dolnej, a 37% na ruchomość protezy górnej.

Pacjenci bezzębni z powodu braku ozębnej, w której są usytuowane receptory czuciowe, nie mogą kontrolować wielkości sił wyzwalanych podczas żucia, a możliwość wyczuwania przeszkód artykulacyjnych jest u nich 5-krotnie mniejsza niż u leczonych z zębami naturalnymi.

Ruchomość protez, brak prawidłowych kontaktów artykulacyjnych i obniżona percepcja prowadzą do uszkodzeń błony śluzowej jamy ustnej i dolegliwości bólowych oraz do przyśpieszenia zaników podłoża kostnego. Proteza całkowita powoduje dolegliwości wynikające z ruchomości protez całkowitych, a szczególnie protezy całkowitej dolnej, powodując przy tym dyskomfort pacjenta podczas ich użytkowania.

63,5% badanych skarżyło się na tak duży dyskomfort, że unikają z tego powodu spożywania wielu rodzajów potraw, a 17% badanych stwierdza, że znacznie efektywniej rozdrabniają pokarm bez protez niż z protezami.

Implanty zapewniają dodatkowe umocowanie i fantastycznie stabilizują protezy.

Liczba implantów potrzebnych do wykonania protezy nakładowej w żuchwie wynosi od 2 do 6 i zależy od rodzaju planowanej protezy, miejscowych warunków anatomicznych i możliwości finansowych pacjenta.

Ze względu na sposób obciążenia podłoża protetycznego rozróżniamy dwa rodzaje protez nakładowych:

  • protezy – mosty oparte całkowicie na implantach
  • protezy oparte zarówno na implantach, jak i na podłożu śluzówkowo–kostnym.
  • stosując 2 implanty umieszcza się je z regułu w miejscu kłów
  • planując podparcie protezy nakładowej na 4 implantach, rozmieszczamy je w polu trapezu. Zarówno 2, jak i 4 implanty najlepiej szynujemy retencyjną belką.
  • zaletą zastosowania czterech implantów jest wyeliminowanie dodatkowo rotacji przednio-tylnej protezy, która może występować przy belce opartej na dwóch implantach.
Proteza całkowita, Protezy oparte na koronach teleskopowych
Proteza całkowita

 

 

 

 

 

 

Źródło: www.impl.pl

Analiza paralelometryczna – na czym polega?

Analiza paralelometryczna polega na wyszukaniu za pomocą analizatora umocowanego na pionowym ramieniu paralelometru powierzchni klamrowych i toru wejścia protezy poprzez dotykanie analizatorem do bocznych powierzchni pola protetycznego, przy różnych położeniach modelu.

Analiza paralelometryczna
Analiza paralelometryczna

Celem jej jest wyszukanie możliwości optymalnego umocowania protezy szkieletowej takiego przy którym proteza będzie spełniała wyznaczone czynności, a jej działanie uboczne na tkanki podłoża będzie ograniczone do minimum.

 

 

Analiza paralelometryczna składa się z 4 etapów:

  • poszukiwanie powierzchni retencyjnych i prowadzących
  • ustalenie położenia powierzchni pośrednich  orazstwierdzeniu obecności/ braku powierzchni wprowadzających
  • badanie jakości wykrytych powierzchni
  • badanie nachylenia bocznych powierzchni wyrostka zębodołowego.

 

Analiza paralelometryczna
Analiza paralelometryczna – Dentysta Szczecin

Analiza paralelometryczna polega na wyszukaniu za pomocą analizatora umocowanego na pionowym ramieniu paralelometru powierzchni klamrowych i toru wejścia protezy poprzez dotykanie analizatorem do bocznych powierzchni pola protetycznego, przy różnych położeniach modelu. Tor wprowadzenia i powierzchnie klamrowe ocenia się względem stałego punktu odniesienia – oś analizatora, położenie modelu jest zmienne.

Kontakt amalizatora ze ścianą zęba może byś liniowy lub punktowy. Przy kontakcie punktowym między ścianą zęba a analizatorem powstaje kąt:

  • jeżeli jest on wierzchołkiem zwrócony do powierzchni żującej – jest to ściana górnokątowa
  • jeżeli jest on wierzchołkiem zwrócony w kierunku szyjki zęba – jest to ściana dolnokątowa
  • na zębach oporowych wyróżnia się dwa rodzaje wypukłości
  • największa wypukłość bezwzględna, wynikająca z kształtu anatomicznego zęba (równik zęba)
  • największa wypukłość względna, wynikająca z ustawienia zęba względem analizatora. Jest to wartość zmienna, zależna od stosunku długiej osi zęba do pionowego ramienia paralelometru.

 

Protezy nakładowe

Protezy nakładowe można określić jako ruchomą protezę stomatologiczną, pokry­wającą na całej powierzchni korzeń lub korzenie resztkowego uzębienia lub wszczepów, zwykle śródkostnych.

Protezy nakładowe
Protezy nakładowe

W dalszej części rozdziału będą używane na­przemiennie określenia: proteza nakładowa oraz overdenture, traktowane jako sy­nonimy. Proteza nakładowa jest polskim terminem oznaczającym nakładanie płyty protezy na korzenie zębów lub implanty. Określenie to może być jednak mylone z określeniem odnoszącym się do protez nakładkowych, wyłącznie stosowanych ja­ko uzupełnienia czasowe przy przebudowie zwarcia, lub protezami szkieletowymi z nakładami używanymi jako uzupełnienia długoczasowe. W piśmiennictwie an­glojęzycznym — i nie tylko — powszechnie używany jest termin „overdenture”, który wydaje się być nie do przetłumaczenia na język polski, ale jest coraz częściej używany jako określenie z wyboru w piśmiennictwie fachowym.

Protezy nakładowe
Protezy nakładowe

 Koncepcja wykorzystania korzeni zębów jako dodatkowego wsparcia dla pro­tezy ruchomej nie jest pomysłem nowym. Podobnie jak w przypadku protez na­tychmiastowych, powstała ona w drugiej połowie XIX wieku. Jak się wydaje, pierwszy taką koncepcję opublikował Ledger w roku 1856. Zachęcał lekarzy do po­zostawiania korzeni zębów i wykorzystania ich do lepszego utrzymania zębów sztucznych.

Podobna propozycja jest aktualna do chwili obecnej, również dla pol­skich stomatologów. Początkowo korzenie resztkowego uzębienia wykorzystywa­no głównie do protez całkowitych. Dopiero w okresie ostatnich 20 lat zaczęto do­ceniać ich znaczenie również w przypadkach protez częściowych.

Zalety

Jumber wymienił 10 bezspornych zalet, jakie mają protezy wspierające się na reszt­kowym uzębieniu:

  1. Wykorzystanie korzeni zębów, dyskwalifikowanych jako konwencjonalne filary protetyczne.
  2. Zachowanie struktury i kształtu wyrostka zębodołowego.
  3. Lepsza stabilizacja protezy.
  4. Dobra, a niekiedy znakomita retencja protez całkowitych.
  5. Dobry efekt estetyczny.
  6. Bardziej stabilna okluzja niż w przypadkach podatnego podłoża w prote­zach konwencjonalnych. 
  7. Jeżeli została zachowana odpowiednia ilość korzeni, to istnieje możliwość ograniczenia płyty podniebiennej.
  8. Lepsza koordynacja nerwowo-mięśniowa — przenoszenie sił żucia rów­nież za pośrednictwem ozębnej.
  9. Lepszy rozkład sił żucia.
  10. Szybsza adaptacja do protez i większy komfort dla pacjenta
Licówka porcelanowa

Uzupełnienia porcelanowe

 

Uzupełnienia porcelanowe

Licówka porcelanowa

Licówka porcelanowa poprawia kosmetykę zębów przebarwionych, odłupanych, o nieprawidłowym kształcie oraz zębów martwych. Ze względu na dobrą przyczepność licówek porcelanowych do tkanek zęba warunkiem ich dobrego trzymania są zęby bez plomb. Licówka porcelanowa nie zmienia swojego koloru.

Uzupełnienia porcelanowe
Uzupełnienia porcelanowe
Technikę licowania można zawsze zastosować w następujących przypadkach:
1.pourazowa rekonstrukcja zębów,
2.rekonstrukcja zębów po usunięciu próchnicy z dużej powierzchni,
3.poprawienie nieprawidłowej pozycji zębów,
4.ukrycie silnych przebarwień,
5.przywrócenie funkcji zębów (po starciu, złamaniu) i wreszcie uzyskanie bardziej estetycznego wyglądu
Do pokrywania zębów w różnych tych przypadkach stosuje się naturalnie zróżnicowane formy licówek.
Są to:
1.licówki wargowe lub policzkowe, – licówki podniebienne,
2.licówki 360°,
3.licówki częściowe,
4.licówki zgryzowe (table tops).
 Uzupełnienia porcelanowe
Zastosowanie którejś z wyżej wymienionych form uzależnione jest zawsze od konkretnego przypadku i powinno być zaplanowane wcześniej przez dentystę i technika, tak by osiągnąć optymalny i długotrwały efekt.
Przed wykonaniem licówki należy ustalić technikę odbudowy zęba. Autor stosował trzy warianty:
1)czystą ceramikę licówkową (technika spiekowo-warstwowa),
2)wyciskowy spiek ceramiczny (Empress 2),
3)ceramikę wyciskową (technika malarska Empress).

 

Wszystkie te techniki mogą być z powodzeniem stosowa­ne w zależności od przypadku, gdyż każda z nich posiada wady i zalety. W pewnych sytuacjach trzeba stosować kilka wariantów jednocześnie. Jeżeli chodzi o technikę spiekowo-warstwową poszczególne kikuty lub ich grupy łączy się i układa warstwowo na żaroodpornej masie, którą potem usuwana jest przy pomocy tlenku aluminium.

MAŁE ŁĄCZNIKI 1

MAŁE ŁĄCZNIKI

MAŁE ŁĄCZNIKI

Są one sztywnymi strukturami wychodzącymi z dużego łącznika i łączące z nim inne elementy protezy szkieletowej. Zadaniem ich jest również przenosze­nie pionowych, poziomych i obrotowych obciążeń pomiędzy zębami filarowymi a miejscem podparcia w odcinkach bezzębnych. Małe łączniki służą najczęściej do połączenia cierni z dużym łącznikiem. Małym łącznikiem nazywa się również siatkę retencyjną służącą do zakotwiczenia akrylowego siodła protezy.

MAŁE ŁĄCZNIKI
MAŁE ŁĄCZNIKI

Ciernie

Podparcie ozębnowe protezy szkieletowej umożliwia przenoszenie sił żucia poprzez zęby filarowe na kość. Siły te przenoszone są za pośrednictwem metalowych wypustek opartych na powierzchniach żujących lub brzegach siecznych zębów filarowych, zwanych cierniami lub zaczepkami okludalnymi. Ciernie mogą być wypustkami samodzielnymi, wychodzącymi bezpośrednio z dużego łącznika protezy lub tez co zdarza się czesciej –stanowic integralna czesc klamry z uwagi na fakt, ze stanowi tlyko element podpierający a nie umocowujący. W przypadku oddalonego lub dalekiego podparcia jako element łączący stosowany jest zwykle mały łącznik. Dzieki zastosowaniu cierni możliwe jest znaczne ograniczenie płyty protezy i skierowanie sił żucia w sposób bardziej fizjologiczny, tj poprzez zęby filarowe na kość oraz zwiększenie efektywności żucia w porównaniu z protezami osiadającymi.

MAŁE ŁĄCZNIKI 1
MAŁE ŁĄCZNIKI 1

Cierń  jest wypustką metalową wychodzącą z łącznika protezy lub klamry i opartą na zębie filarowym. Powinien być umieszczony prostopadle do długiej osi zęba w celu racjonalnego wykorzystywania sił rezerwowych ozębnej, któa dobrze toleruje obciążenia pionowe, aźle boczne. Ułożenie skośne w stosunku do długiej osi zęba przenosi niewłaściwie siły żucia jak również może działać przemieszczająco na ząb. Miejsce dla ciernia wyznacza się po analizie kontaktów zwarciowych zębów przeciwstawnych, najlepiej na modelach zamontowanych w artykulatorze. Jeśli nie ma odpowiedniej przestrzeni dla ciernia należy ja stworzyc poprzez zeszlifowanie warstwy szkliwa i zabezpieczenie powierzchni fluorem.W większości przypadków zagłębienie dla cierniea należy sztucznie stworzyć.

Cierń powinien dokładnie przylegać do powierzchni zęba. Powierzchnia zajmowana przez cierń wynosi od 2-10mm2 , a jego grubosc w miejscu łączenia z proteza wynosi ok1,5mm.

MAŁE ŁĄCZNIKI 2
MAŁE ŁĄCZNIKI 2

Połączenie ciernia z trzonem protezy może być sztywne lub elastyczne, zwane łamaczem sił.uważa się że tylko sztywna konstrukcja szkieletu protezy najlepiej spełnia swoje zadania i jest najmniej szkodliwa dla podłoża. Ciernie oprócz przenoszenia sił żucia pełnią też rolę stabilizatorów protezy, chroniąc przed przemieszczaniem w czasie spożywania pokarmów.

 

implant

Implanty stomatologiczne-budowa

Implanty mają kształt mniej lub bardziej zbliżony do kształtu korzenia zębowego. Implanty wyglądają jak pełne śruby z gwintem na powierzchni lub jak

implanty
implanty

perforowane puste cylindry.

 

Większość implantów zrobionych jest z czystego tytanu, inne ze stopu tytanu, a powierzchnia ich pokryta jest rozpyloną plazmą tytanową, lub hydroksyapatytem – porowatą substancją ceramiczną, która ma stymulować wrastanie żywej tkanki kostnej.

Na przebieg procesu gojenia ma wpływ bioaktywna powierzchnia implantu oraz budowa zapewniająca przenoszenie sił z konstrukcji protetycznej na powierzchnię implantu oraz dalej na kość, która przyjmuje obciążenie.

Kształt 

Duża różnorodność kształtów implantów świadczy o tym, że wciąż nie ma zgodności co do tego, jaki powinien być idealny kształt implantu.

Zgodnie z teorią, że implant powinien być obciążony siłami skierowanymi prostopadle do podłoża (przez nacisk), przy jak najmniejszym działaniu sił poprzecznych (naprężenie styczne) opracowane zostały  implanty śrubowe.

W przypadku kształtów cylindrycznych uważa się, że implant zyskuje największą stabilność dzięki wklinowaniu, czyli naprężeniu stycznemu, działającemu na powierzchnię przylegania implant/kość.

Te teorie można łączyć, dzięki czemu opracowano implanty śrubowe o kształcie cylindrycznym.

Ten kształt implantów na dzień dzisiejszy wydaje się być najdoskonalszą formą i umożliwił też zabiegi implantacji natychmiastowej po usunięciu zęba własnego.

Na każdy wszczep działają nie tylko pionowe siły żucia, ale również siły poprzecznie wyważające. Analiza rozkładu sił na powierzchni gwintu ma ogromne znaczenie przy projektowaniu wszczepu.

Źródło: impl.pl

Systemy adhezyjne wobec systemów wytrawiających

Systemy adhezyjne wobec systemów wytrawiających – Systemy adhezyjne są wygodne, ale wymagają użycia stopu nie szlachetnego lub cynowanego metalu szlachetnego.

Systemy adhezyjne wobec systemów wytrawiającychStop nie szlachetny aby umożliwić połączenie musi być piaskowany (50 mikronów aluminium przy minimum 60 ps i ciśnienia powietrza). Zanieczyszczenie śliną podczas miary obniża wytrzymałość połączenia nawet o 50%. Wytrzymałość połączenia na działanie różnych sił można przywrócić przez ponowne piaskowanie powierzchni metalu powietrzem lub stosując gorący roztwór detergentu. Systemy adhezyjne mogą być używane ze stopami opartymi na palladzie lub złocie, pod warunkiem, że są właściwie ocynowane. Poza tym, zbudowane z palladu lub złota szkielety metalowe muszą być grubsze niż ze zwykłych metali, aby zrekompensować ich relatywnie niższy współczynnik elastyczności i określoną granicę plastyczności. Zanieczyszczenie śliną nie musi obniżyć wytrzymałości połączenia systemu wytrawionego metalu. Mikromechaniczne połączenie nie jest obniżane przez działanie białek zawartych w ślinie, jak to było w przypadku chemicznego systemu adhezyjnego.

Wadą systemu wytrawiania jest konieczność dokładnego stosowania technik laboratoryjnych wymagających użycia mocnych kwasów. Niekorzystne jest również to, że żadne techniki wytrawiania stosowane bezpośrednio przy fotelu stomatologicznym nie zapewniają właściwego stopnia trójwymiarowego działania na stopy metali nie szlachetnych dla dobrego połączenia. Konieczne jest odpowiednie zaplecze laboratoryjne. Ponad to nie wszystkie metale.

Wielkość uzupełnienia (mostu)
Te same zasady, które stosuje się do określenia ilość i zębów filarowych dla właściwego obciążenia przyzębia przy konwencjonalnych mostach, mają zastosowanie dla uzupełnień przyklejanych. Nie jest konieczne dodawanie zębów filarowych tylko po to, aby zwiększyć wielkość obszaru łączenia. Odpowiednie utrzymanie uzupełnienia można uzyskać dzięki przygotowaniu zębów filarowych z elementami zaczepowymi, takimi jak rowki i oparcia (lub, jak to jest w przypadku krótkich koron w odcinku bocznym, przez nakładanie). Uzupełnienie dwóch brakujących zębów przednich może być uważane za działanie rutynowe, natomiast dwóch przy środkowych siekaczy szczęki wymaga podwójnych fila rów (użyciu obu siekaczy bocznych oraz kłów) dla uzyskania właściwego obciążenia przyzębia. Uzupełnienie więcej niż dwóch przednich zębów szczęki powinno być wykonywane z wielką ostrożnością i może być przeprowadzone jedynie przy włączeniu kłów, jako zęby filarowe, jeżeli zwarcie jest ograniczone. Uzupełnienie z zastosowaniem utrzymywaczy przyklejonych w odcinku bocznym łuku zębowego powinno być ograniczone do jedne go sztucznego zęba w moście, chyba że zaplanujemy wykonanie wkładów lub nakładów na zęby filarowe mostu. Gdy pacjent posiada kilka sztucznych zębów bocznych, siły zwarcia mogą wywoływać duży nacisk działając na żywicę i na połączenia żywicy ze szkliwem, chyba że dla przeciw działania im użyty zostanie rozległy zaczep mechaniczny.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Wykonanie uzupełnienia tymczasowego w protetyce

Wykonanie uzupełnienia tymczasowego wymaga użycia formy matrycy utwardzanej światłem żywicy kompozytowej. Model wstępny do diagnozy przed zabiegowej jest zrobiony z masy nie ulegającej odkształceniu.

Wykonanie uzupełnienia tymczasowego w protetyceNaturalne zęby są wielobarwne i charakterystyczne. Kły mają zazwyczaj mniejsze lub większe nasycenie barwy w stosunku do siekaczy lub przedtrzonowców. Może to być bardzo niepokoją ce dla pacjentów, którzy często pragną wyidealizowanego wyglądu sztucznego (jednobarwne, białe zęby). Obie te możliwości, łącznie z nieskończoną ilością pośrednich, należy omówić przed ostatecznym doborem koloru. Bardzo pomocne może być uzyskanie opinii znajomych pacjenta lub członków jego rodziny. Aby osiągnąć zamierzoną zmianę odcienia technik dentystyczny musi odpowiednio dobrać procentową ilość porcelany kryjącej i ilość podkładu modelowego. Poszczególne proporcje są różne w zależności od typu i marki użytego materiału. W tym względzie konieczny jest dobry i bliski kontakt stomatologa z technikiem dentystycznym.

Jeżeli po zabiegu kształt zęba jest nie do zaakceptowania, dokonuje się odpowiedniego przekształcenia lub nakłada się wosk. Zmodyfikowany model jest skopiowany i wytwarza się przejrzystą matrycę plastykową przy użyciu systemu Ellman Press-Form lub jednostki wzornika próżniowego. W metodzie alternatywnej dopasowuje się indywidualne formy koron celuloidowych (przejrzystych) na przygotowanym zębie. Usuwa się wtedy odpowiednie powierzchnie podniebienne i proksymalne kształtki lub matrycę korony.

Umieszczenie uzupełnień tymczasowych zwykle nie jest konieczne , co wynika ze standardowego sposobu przygotowania licówki porcelanowej. Prośba pacjenta o wykonanie uzupełnienia tymczasowego często jest podyktowana związanym z lub dotychczasowym doświadczeniem wykonywania koron i mostów a nie rzeczywistą potrzebą. W wielu przypadkach poprawiony kształt przygotowanych zębów i możliwe usunięcie przebarwień powierzchniowych po przygotowaniu poprawia estetykę w porównaniu z wyglądem przedzabiegowym. Te problemy, tak samo jak i sprawa dodatkowych opłat za wykonanie uzupełnienia tymczasowego powinny być omówione podczas wstępnych konsultacji. Jeżeli okaże się, że uzupełnienie tymczasowe jest potrzebne, brzeg dziąsłowy uzupełnienia tymczasowego nie powinien zachodzić na tkankę dziąsła żeby uchronić pacjenta przed zapaleniem lub zanikiem dziąseł.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Porcelana, licówki (uzupełnienia częściowe)

W XIX wieku, ze względów estetycznych jak o alternatywę dla uzupełnień metalowych w prowadzono wkłady porcelanowe. Porcelana, licówki (uzupełnienia częściowe) były formowane przez szlifowanie dużego bloku porcelany lub też, co było stosowane częściej, przez wtapianie kawałeczków porcelany w matrycę z folii złoto-platynowej.

Porcelana, licówki (uzupełnienia częściowe)

Jako że były to uzupełnienia bardzo kruche, nie znajdowały zastosowania w obszarach dużych naprężeń. Nieodpowiednie dopasowanie przydziąsłowe powodowało widoczną linię cementu i podatność na próchnicę w wyniku jego wypłukiwania. Dodatkowo, brak cementu spajającego ograniczał możliwość użycia tych wypełnień do miejsc, w których opracowanie zęba zapewniało wystarczającą retencję. Zastosowanie porcelany zmniejszyło się po wprowadzeniu cementów krzemowych w 1908 roku. Chociaż krzemiany, mieszanina krzemianu glinowego i fluorku wapnia, wykazywały wysoki stopień rozpuszczalności w ślin ie, to jon fluorkowy zapewniał działanie przeciw próchnicze. Wprowadzone w roku 1946 żywice akrylowe natychmiast zastąpiły cementy krzemianowe jako „estetyczny materiał z wyboru”.

Chociaż wykazywały większą trwałość, nie zawierały fluoru co powodowało częstsze nawroty próchnicy. W porównaniu do wcześniej stosowanych wypełnień, nowo powstałe systemy żywic akrylowych umożliwiały kontrolę skurczu polimeryzacyjnego, ale ciągle nie były wystarczająco stabilne pod względem kształtu. W dodatku, tak jak krzemiany, żywice akrylowe wymagały retencji mechanicznej. Wprowadzenie technik i wytrawiania kwasem oraz żywic kompozytowych z wypełniaczem dodatkowo ograniczyło użycie porcelany jako materiału do wypełnień wewnętrznych. Użycie porcelany w formie czystej lub w uzupełnieniach typu porcelana łączona z metalem zostało ograniczone do koron całkowitych. Pod koniec lat 70. wprowadzono bezpośrednie i pośrednie uzupełnienia warstwowe – licówki. Porcelana, licówki bezpośrednie, do tworzenia których używano utwardzanej światłem żywicy kompozytowej nakładanej na całą powierzchnię licową, pozwalały na dużą swobodę zarówno w kształtowaniu jak i cieniowaniu zębów.

Uzupełnienia takie były jednak bardzo czasochłonne i wymagały podstawowych zdolności artystycznych. W dodatku czasem zmieniały kolor i wykazywały nie wielką odporność na ścieranie. Próbą przezwyciężenia tych ograniczeń były licówki pośrednie wytwarzane w laboratoriach protetycznych. Wykonywane z żywic akrylowych, były następnie traktowane octanem etylu, chlorkiem metylenu lub metakrylanem metylowym a następnie cementowane z wytrawionym zębem za pomocą żywicy z kompozytu. Chociaż wykazywały większą trwałość koloru i odporność na powstawanie przebarwień niż uprzednio licówki bezpośrednio z żywicy kompozytowej, połączenie typu żywica kompozytowa w postaci licówki warstwowej okazało się szalenie nie trwałe. Licówka akrylowa miała również matowy i jednobarwny wyg ląd, małą wytrzymałość na ścieranie 5 i wywoływała stany zapalne dziąseł.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Odbudowa protetyczna techniką prostą

Odbudowa protetyczna techniką prostą
Korony protetyczne

Odbudowa protetyczna techniką prostą, jednoetapową znajduje zastosowanie w wypełnianiu wielu różnych ubytków, przy odbudowie ułamanych zębów, zamykaniu diastemy lub wykonywaniu licówek.

Nadaje się do odbudowania każdego ubytku, którego ścianki znajdują się w obrębie szkliwa i znajdującego się daleko od połączenia szkliwa z cementem korzeniowym, w którym skurcz polimeryzacyjny nie spowoduje powstania/szczeliny brzeżnej. Pomimo istnienia różnych odmian, zazwyczaj używa się jednej z dwu technik wykonywania wypełnienia: jednoetapowej (prostej) lub warstwowej (złożonej). W większości przypadków warstwowe nakładanie żywicy jest techniką z wyboru, ponieważ częściowo kompensuje skurcz polimeryzacyjny; co więcej, dodanie barwników (tintów), modyfikatorów koloru i opakerów jest stosunkowo proste.

Główną zaletą techniki jednoetapowej jest szybkość. Dodatkowo, ucisk paska eliminuje odstawanie żywicy: materiał kompozytowy raczej przywiera do narzędzia niż do zęba. Zapewnia to dokładną adaptację nie utwardzonej żywicy do zarysów ubytku, przynajmniej początkowo, a także maksymalny kontakt z systemem wiążącym. Jednakże po polimeryzacji w wyniku skurczu polimeryzacyjnego może dojść do utraty kontaktu z częścią zębinową.

Odbudowa protetyczna techniką prostą nie kompensuje skurczu polimeryzacyjnego, chociaż po wstępnym utwardzeniu można nałożyć dodatkową żywicę wiążącą lub żywicę kompozytową. (Żywica o niskiej lepkości może penetrować do szczeliny brzeżnej i zapewniać ściślejszy kontakt z zębem). Co więcej, gdy brzeg dziąsłowy ubytku znajduje się na powierzchni korzeniowej lub blisko niej, obkurczanie może zniszczyć wiązanie z zębiną; jeśli brzeg znajduje się w szkliwie szyjkowym, obkurczanie może oderwać lub złamać delikatne dodziąsłowe pryzmaty szkliwa. W wypełnieniach ubytków klasy II, w których brak zarówno wargowej, jak i językowej warstwy szkliwa, nałóż warstwę nieprzeziernej żywicy kompozytowej pomiędzy bardziej transparentnym i warstwami zewnętrznymi, aby zapobiec powstaniu szarego wypełnienia.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998